امواج طوفانی


آوازه اش تا گنبد مینا بلند است

ایران من چون کوه، پابرجا، بلند است


از مشرق عالم طلوعی تازه باید

خورشید صبح عزت فردا بلند است


از پا نمی افتیم و در جوش و خروشیم

امواج طوفانی این دریا بلند است


پیوسته بر راه شهیدان استواریم

همت اگر جان داده همتها بلند است


جان را سپر سازیم در راه ولایت

در هر گذر گلبانگ یا زهرا بلند است


با نفحه اش غوغا پدید آید چنانکه

طوفان شن از دامن صحرا بلند است


اهل جهادیم و نمی ترسیم از اینکه

دیوار تحریم این چنین بر ما بلند است


با آنکه سرها بر سرِ دارِ ستم رفت

بانگ انا الحق از گلو تنها بلند است


گر شعله ای در جان ما رونق گرفته

از آتش عشق تو ای جانا بلند است


پیچ و خم این جاده را کی می توان گفت؟

مضمون رها کن جان من معنا بلند است